Verslag van een prachtig bezoek aan de projecten in Rwanda van 2 tot 16 juni
2026.
De contact persoon voor deze projecten, Wim de Groot, vergezeld door Greet en
Kees Kloosterman, hebben met eigen ogen de enorme vooruitgang in het gebied
rondom Sholi (Cyeza-district) mogen zien.
Wat in 2012 begon als zoektocht om de levensomstandigheden van de mensen in
Sholi te verbeteren, is met hulp van de Wilde Ganzen, de Rabobank Foundation en
de Stichting Progresso, geworden tot een groot koffie was station nu! De vrouwen-
coöperatie met 47 leden van toen is nu gegroeid tot maar liefst 540 leden. Zo’n 2000
koffieboeren leveren hun koffie via Sholi en dit jaar is Sholi zelfs de grootste koffie
exporteur van Rwanda geworden. Werkelijk prachtig!
Iedereen daar is trots en dat laten ze ook zien als we arriveren. Een heuse
dansgroep komm ons tegemoet al zingend: Welcome, welcome to Sholi !! We
hebben het hele koffie teelt en verwerkingsproces weer gezien. Wat een werk om
een kilootje bonen voor export gereed te krijgen. Onze koffers helemaal volgepropt
met heerlijk ruikende koffie mee naar Nederland dus.
De Medische Post, die in 2015 is gebouwd, ziet er ook prima uit. Een arts en een
verpleegkundige zwaaien er de scepter en in de wachtkamer zaten toch wel een
mens of 10. Tot onze grote verrassing werden we onderweg door een wat ouder
meneertje toegezongen met: Potje, potje; met een brede grijns op zijn gezicht. Hij
bleek één van de werkers, die de vloer van het gebouw had helpen maken destijds.
En omdat dat nogal saai werk was zong het team: ” We hebben een potje met vet, al
op de tafel gezet. We hebben een potje, potje ve-e-et al op de tafel gezet.” Deze
man zag ons en wist het nu nog!!
Kees is daar nog met veel Poeha aan een splinter “geopereerd”, want ja het moet
wel pijnloos en steriel gebeuren natuurlijk. De verdoving deed meer pijn dan de
splinter en nog dagen was de vinger dik opgezet, maar de dokter was trots op zijn
werk…..
De bezoeken aan de groepen baby’s en kinderen beneden de 3 jaar, die aan het
malnutrition programma deelnemen , was deels confronterend, als ook shockerend.
Totale onwetendheid over vitaminen, proteïnen en wat kinderen nodig hebben. Je
wordt er wel stil van, als Greet vraagt: Hoe vaak eten jullie vlees en eieren? Het
antwoord is dan : met Pasen en met Kerst eten we kip en hooguit 1x per 2 maanden
zo een eitje……… Hier is nog flink wat werk aan de winkel in de komende jaren!
Als laatste onderdeel dan de Self Help Groepen. Om te beginnen vinden ze die
naam maar niks, dus zijn deze omgedoopt tot Stand Together Groups. Prima. In ons
plan hadden wij gedacht om ten minst 2 groepen te kunnen vormen, maar ook nu
werden we verrast. Er waren al meer dan 40 jongens en 40 meiden die graag zo’n
groep wilden vormen. Na enige discussie zijn er 4 groepen gevormd van elk 20 jonge
kerels en meiden. Elke groep krijgt een coach vanuit het management van het was-
station en ze hebben zelf hun leider en notulist gekozen. Nu zijn ze bezig om te
bedenken, welke activiteit ze in hun groep willen starten om daarmee inkomsten te
gaan genereren . De Stichting helpt hen dan met een startbedrag. Opnieuw heel
mooi om hun enthousiasme te zien.
Al deze plannen hebben we op de laatste dag van ons verblijf nog eens gevierd met
een gezamenlijke lunch voor al het personeel, seizoen werkers, kantoorpersoneel,
iedereen. In totaal 200 man. Tsjonge, wat een hoeveelheden eten kunnen zij op hun
bord krijgen zeg! Maar er was genoeg voor iedereen..
Dat vonden we wel een mooie afsluiting: Er is in de wereld genoeg voor iedereen!
We zijn blij dat we in Rwanda zo’n impact hebben kunnen maken
Greet, Kees en Wim
